De fokker voelde het meteen aan.

De hond was prachtig, ja, maar nog niet helemaal compleet.

Er was iets essentieels dat niet gemeten, getraind of gefokt kon worden op

“de gebruikelijke manier"

Bijna elke eigenaar van een flatcoated retriever zal

vroeger of later iemand tegenkomen die per se wil

uitleggen wat voor ras onze hond eigenlijk is.

Er is me verteld dat de mijne een langharige Labrador is, een zwarte Ierse Setter of Golden Retriever, of iets anders wat volkomen logisch en volkomen onjuist is.

Dit is het verhaal dat ik die mensen vertel.

Lang geleden, zo'n 155 jaar geleden op de Britse eilanden,

leefde er een fokker die ervan droomde de perfecte hond te creëren.

Carla

Volgens hem moest een hond doelgericht jagen, met zorg apporteren en zich met stille elegantie door de wereld bewegen.

Hij kruiste de beste werkhonden van zijn tijd: de standvastige St. John's retrievers, de vroege retrievers, sierlijke setters en misschien een paar waarvan de namen in de vergetelheid zijn geraakt, maar waarvan de geest voortleeft.

De hond die hij had gecreëerd kon zwemmen als een otter, jagen met grote vaardigheid en apporteren met een zachtheid waar menig hond zich aan kon meten.

En toch... ontbrak er iets.

Dus stuurde hij een boodschap naar een oude vriend

een tovenaar

“Een die beweerde zelf van Merlijn af te stammen”.

De tovenaar bestudeerde de hond, keek hem aandachtig in de ogen,

lette op het kwispelen van zijn staart en luisterde niet alleen met zijn oren, maar ook met zijn hart.

Eindelijk knikte hij.

Samen met zijn leerling verzamelde hij de ingrediënten: een overweldigende levensvreugde,

een overvloed aan vrolijkheid en geluk, en een oprechte wens dat deze hond nooit echt oud zou worden.

Hij plaatste een toverstaf op de bodem van de ketel en droeg zijn leerling op de ingrediënten eroverheen te gieten en het mengsel tot middernacht te laten sudderen.

De tovenaar ging liggen en sliep, met de waarschuwing dat hij vlak voor het eindmoment gewekt moest worden.

De leerling stond echter niet bekend om zijn elegantie.

Terwijl hij de ingrediënten erin goot, sloop er iets te veel "ondeugendheid en stoutheid"

in het brouwsel.

Hij merkte het veel te laat.

Er was geen tijd meer om opnieuw te beginnen, dus zei hij niets.

Om middernacht ontwaakte de tovenaar, trok de toverstaf uit de glinsterende ketel, stopte hem veilig in zijn mantel en keerde onmiddellijk terug naar de Britse Eilanden.

Met een zachte aanraking van de toverstaf streek hij elke teef over de achterpoten.

Meteen begonnen hun staarten te kwispelen en een mysterieuze vonk flikkerde in hun ogen.

En zo, door magie en een beetje onbedoelde ondeugendheid, ontstond de flatcoat.

Toen de puppy's geboren werden, kwispelden ze met hun staart.

Toen hun ogen opengingen, schitterde hun blik nog feller.

De goochelaar bekeek elke puppy en glimlachte: "...ze zijn perfect," verklaarde hij, "maar onthoud dit: als dit ras ooit uitsterft, zal de duisternis erachteraan kruipen."

En zo, door magie en een beetje onbedoelde ondeugendheid, ontstond de flatcoat.

Een hond die kan zwemmen, jagen en apporteren. Een hond vol vreugde, altijd vrolijk, nooit helemaal volwassen.

Een hond wiens staart kwispelt van geboorte tot op hoge leeftijd,

en wiens ogen fonkelen van ondeugendheid en toewijding,

als hij naast zijn geliefde mens staat.